در روزگارى که بستنى با شکلات به گرانى امروز نبود، پسر ١٠ ساله اى وارد قھوه فروشى ھتلى شد و پشت میزى نشست. خدمتکار براى سفارش گرفتن سراغش رفت. پسر پرسید: بستنى با شکلات چند است؟ خدمتکار گفت: ٥٠ سنت پسر کوچک دستش را در جیبش کرد، تمام پول خردھایش را در آورد و شمرد. بعد پرسید: بستنى خالى چند است؟ خدمتکار با توجه به اینکه تمام میزھا پر شده بود و عده اى بیرون قھوه فروشى منتظر خالى شدن میز ایستاده بودند، با بی حوصلگى گفت: ٣٥ سنت پسر دوباره سکه ھایش را شمرد و گفت: براى من یک بستنى بیاورید. خدمتکار یک بستنى آورد و صورتحساب را نیز روى میز گذاشت و رفت... پسر بستنى را تمام کرد، صورتحساب را برداشت و پولش را به صندوق دار پرداخت کرد و رفت. ھنگامى که خدمتکار براى تمیز کردن میز رفت، گریه اش گرفت. پسر بچه روى میز در کنار بشقاب خالى، ١٥ سنت براى او انعام گذاشته بود! یعنى او با پول ھایش می توانست بستنى با شکلات بخورد، امّا چون پولى براى انعام دادن برایش باقى نمی ماند، این کار را نکرده بود و بستنى خالى خورده بود!

نتیجه اخلاقی :

با خودتون...

اون روزا رنگ پریدگی آفتاب وسط روز و خیلی دوست دارم، یه حسی توش هست، خنکای هوا و کوتاه شدن روزها خیلی قابل لمسه...

اون روزها رو من بشدت نفس میکشم، عمیق نفس میکشم و از بوی پاییز مست میشم و لبریز، خصوصاً اگه با نمه بارونی هم آغشته بشه...

انگار متولد میشه تو این فصل آدم، این حس تولد و من حتی تو بهار هم ندارم، نمیدونم چه رازی تو این فصل و ماه مهرش نهفته س؟!  فصلی که همه چی به ظاهر رو به زوال میره، آدم حس کنه تازه داره به دنیا میاد!!

شب رو دوست دارم، پاییز ابتدای بلندی شبها ست و آرامش بیشتر، شاید برا اینه که بيشتر ميشه فكر كرد و ..... و اينكه بفهمم كه چقدر دوسش دارم!

خیلی بده که بعضی ها این فصل و با تموم زیباییش نمیبینن و اون رو نمادی قرار دادن برا غصه ها و عشق های.......!

یک (روز) خانواده ی لاک پشتها تصمیم گرفتند که به پیکنیک بروند
از آنجا که لاک پشت ها به صورت طبیعی در همه ی موارد یواش عمل می کنند،
هفت سال طول کشید تا برای سفرشون آماده بشن!

در نهایت خانواده ی لاک پشت خانه را برای پیدا کردن یک جای مناسب ترک کردند.
در سال دوم سفرشان (بالاخره) محل مناسب را پیدا کردند.
برای مدتی حدود شش ماه محوطه رو تمیز کردند،
و سبد پیکنیک رو باز کردند،
و مقدمات رو آماده کردند.
بعد فهمیدند که ....

بینش تصمیم گیری خوب
 گروهی از بچه ها در نزدیکی دو ریل راه آهن، مشغول به بازی کردن بودند. یکی از این دو ریل قابل استفاده بود ولی آن دیگری غیرقابل استفاده. تنها یکی از بچه ها روی ریل خراب شروع به بازی کرد و پس از مدتی روی همان ریل غیرقابل استفاده خوابش برد.3 بچه دیگر هم پس از کمی بازی روی ریل سالم، همان جا خوابشان برد. قطار در حال آمدن بود ، و سوزن بان تنها می بایست تصمیم صحیحی بگیرد. سوزن بان می تواند مسیر قطار را تغییر داده و آن را به سمت ریل غیرقابل استفاده هدایت کند و  از این طریق جان 3 فرزند را نجات دهد و 1 کودک قربانی این تصمیم گردد و یا می تواند مسیر قطار را تغییر نداده و اجازه دهد که قطار به راه خود ادامه دهد.سوال:اگر شما به جای سوزن بان بودید در این زمان کوتاه و حساس چه نوع تصمیمی می گرفتید؟بیشتر مردم ممکن است منحرف کردن مسیر قطار را ...

در روزگاری کهن پیرمردی روستا زاده ای بود که یک پسر و یک اسب داشت .

روزی اسب پیرمرد فرار کرد و همه همسایگان برای دلداری به خانه اش آمدند و گفتند :
عجب شانس بدی آوردی که اسب فرار کرد !

روستا زاده پیر در جواب گفت :
از کجا می دانید که این از خوش شانسی من بوده یا بد شانسی ام ؟
و همسایه ها با تعجب گفتند ؟ خب معلومه که این از بد شانسی است !
هنوز یک هفته از این ماجرا نگذشته بود که ......

تاثيرگذار باشيم

آموزگارى تصمیم گرفت که از دانش‌آموزان کلاسش به شیوه جالبى قدردانى کند.
او دانش‌آموزان را یکى‌یکى به جلوى کلاس می‌آورد و چگونگى اثرگذارى آن‌ها بر خودش را بازگو می‌کرد.
آن گاه به سینه هر یک از آنان روبانى آبى رنگ می‌زد که روى آن با حروف طلایى نوشته شده بود:

 من آدم تاثیرگذارى هستم

سپس آموزگار تصمیم گرفت که پروژه‌اى براى کلاس تعریف کند تا ببیند این کار از لحاظ پذیرش اجتماعى چه اثرى خواهد داشت.

آموزگار به هر دانش‌آموز سه روبان آبى اضافى داد و از آن‌ها خواست که در بیرون از مدرسه همین مراسم قدردانى را گسترش داده و نتایج کار را دنبال کنند و ........ (ادامه مطلب)

تنها با چشم دل است که می توان به درستی دید

 زیرا همیشه آن چیز که اصل است

 با چشم نادیدنی است

 در تراس نشسته بودم ..گذشته ام را مرور می کردم و

 افرادی که در زندگی ام وجود دارند ..

و خیلی چیز ها برایم روشن شد

به آرامش عجیب دست یافتم آرامشی اعجاب انگیز

نا امیدی .نکوهش و پیش داوری و .........(ادامه مطلب)